Freiburger historische Bestände - digital

330 HIST. SILVXY NIGRE L. VI.

Sezcrnua Benedicti conformatum inſtituit, ut apud Mabillonium, in annalibus, plu-
XI. ribus exponitur. De ſingulis vero, quæ modo recenſuimus, diſtinctim

7 . b. 20 tractat idem in Præfatione ad Acta Sanctorum inſtitutis.

,, „ S LXVII. Ad proximum a S. Brunonis in eremum Carthuſienſem ſeceſſu
Orao Ciger- annum 1085. reponit idem Mabillonius in annalibus abſceſſum S. Roberti
cienſis. primi abbatis Molismenſis in Burgundia cum ſociis ad eremum, quæ Ciſter-
L. o. p. 218. Cium dicebatur, qui locus in epiſcopatu Cabilonenſi ſitus, & pro nemoris ſpi-
uvuaarumgue denſitate tunc temporis acceſſui hominum inſolitus a ſolis habitaba-
7.I. Bibliotb., tur feris: a quo tamen brevi illuſtriſſimus Ciſtercienſium ordo nomen ac-
. p. 26. cepit, nullo equidem alio quam Regulæ Benedictinæ inſtituto. Ut enim
in citata Bibliotheca Ciſtercienſi refertur, monachi quidam, quum regu-
lam S. Benedicti quotidie legi audirent, eam ad litteram ſervandi deſiderio
exarſerant: quod dum in monaſterio Molismenſi ſeſe effectum ire diffi-
derent, eadem tamen regulæ lege docerentur, nihil ſine præſcitu abbatis
eſſe agendum, Robertum abbatem adierunt, qui probato eorum conſilio
ſe ſocium eis fore promiſit. Obtenta igitur ab Hugone Ludunenſi epiſcopo
ſecedendi facultate ipſe cum Alberico Priore ac viginti & uno monachis e
Molismo Ciſtercium commigravit, ubi etiam ab eodem epiſcopo litteras
impetravit ad Odonem Burgundiæ ducem, ut extremam eorum indigen-
tiam ſublevaret. Quum autem Robertus Molismum redire iuberetur, idem
Albericus in eius locum Ciſtercçii abbas ſalutatus eſt ad finem adhuc ſeculi
XI. qui fundandæ novellæ congregationi maximam impendit operam,
contumelias, verbera, imo & carcerem quoque perpeſſus, quamvis hæc
in bibliotheca magnoque exordio Ciſtercienſi haud legantur.

Tonfœdera- LXVIII. Chriſtianiſſimum novi Ciſtercienſium ordinis monumentum
tiones mutuæ eſt charta charitatis, qua mutuo ſeſe arctiſſimo vinculo conſtrinxerunt,
inter ac mo- Ultra omnes conſociationes confoderationesque, quas notavimus iam inde
nashos. a ſeculo octavo magis magisque increbeſcentes, ſeculo XI. imprimis in
ampliſſima Cluniacenſi congregatione, in Hiſpanias uſque ac in inſulas Brit-
tannicas adeo dilatata, ut peculiaris etiam ordo Cluniavenſis paſſim di-
ceretur, diverſo tamen diſparique nexu cœnobiorum ac cellarum Clunia-
cenſi monaſterio ſubiectarum. Plerumque enim iſte monaſteriorum cum
Cluniacenſi nexus vix mutuæ ſocietatis modum excedebat, quam ob com-
mendationem vivorum ac præcipue defunctorum fratrum conſcriptorum
inter ſeſe inibant monaſteria; quæ etiam perfonis ſingularis meriti pro ſuf-
fragiis poſt mortem aut anniverſariis temporibus ſubinde fuit indulta. Id
beneficium ſibi a Cluniacenſibus impenſum quam gratum habuerit S. Pe-
trus Damiani, ſcriptæ hanc in rem poſt ſuum ex legatione Cluniacenſi in