Freiburger historische Bestände - digital

SgcuvZLüUM

XIV.

E

194 HIIST. NICGRE SILVE L. IX.

Primus ſecule hoc XIV. Wicleffus ſtatum eccleſiæ utr umque in ſpiri-

tualibus & temporalibus concutere eſt aggreſſus. Otto Friſingenſis in

prologo libri V. chronic. quæſtionem in medium profert, num eccleſia-
ſticis temporaliter dominari liceat, arrepta occaſione fili ſui hiſtorici,
Qquod ibi texit ab adoleſcente ſeculo IV. quo Conſtantinus mortuis aut
devictis ſociis, eæmulisque Imperii Maximiano Galerio, Maximino Li-
Cipio, & Maxentio, unus rerum potitus, non ſolum pacem Eccleſiæ
reddidit, ſed etiam rebus inſigniter eam auxit, & ditavit. Chriſtianus
enim imperator, ait cap. 3. hoc e devotione fidei cum ſumma alacrita-
te fieri volebat. Tunc prima edicta dabantur, ut eccleſiæ ædificarentur:
tunc primo catholicis bominibus permittebatur, ut eccleſiæ eorum praædiis
ditarentur, & ut Romanorum habet hiſtoria, non ſolum bis ſereniſſimus
Imperator aſſenſum prabebat, ſed & aliis exempla dans, caput omnium
in tantum Romanam exaltavit eccleſiam, ut beato Silveſtro einsdem urbis
pontifici, inſignibus regni traditis, ipſe ſe Byzantium transferret, ibigue
Nedem regni conſtitueret. Indigitat hic atque in dubium vocat vulgatam,
quæ iam ab omnibus exploditur, donationem Conſtantinianam; ut tamen
exploratum omnino ſit, Conſtantinum & eius ſucceſſores Eccleſiam
quoad ſtatum etiam temporalem exaltaſſe; laudatusque Otto Friſingenſis
ad an. 388. quo Theodoſius Romanum imperium ſolus obtinuit, His die-
bus, inquit, civitas Chriſti, Nopitis tam forenſibus, quam civilibus ma-
Iis, plenum gaudium, pacemgue perfeltam babere cœbit.
Infauſte ſemper accidit, quando Imperatores a) ante & poſt Theodo-
ſium caufis eccleſiaſticis ſeſe immiſcuerunt iusque ſacrorum violarunt;
dum contra pii quique iam ante Theodoſium cauſas & iudicia etiam
forenſia hierarchis ultro detulerunt: poſteaque ſub ſtirpe Carolingica cum
aliis miſſis dominicis epiſcopi quoque & abbates imperii negotia admini-
ſtrarunt: quando primum Romana eceleſia ante omnes ſeculares princi-
pes & comites ditionibus etiam & principatu iam ſeculo VIII. fuit aucta;
quoad regimen vero eccleſiaſticum attinet, pleno & imperturbato ſunt
uſi iure ſacrorum antiſtites. Ab-
a) Conſtantinus M. qui in Concilio Nicæno Patribus „ quibus a Chriſto depoſitum fidei, atque
Eccleſiæ regimen commiſſum eſt, detulit, poſtea Arianorum fraude deceptus, ocum S. Athanaſio
Auaſi ipſam Nicænam fidem exulare fecit, maxime vero eius filius Conſtantius, qui violenter
plerosque alios epiſcopos in frandem abduxit vei errorem animo non pravo, ſed præferens
pietatem, quam in eo agneſcit S. Gregorius Nazianz. orat. XXI. in laudem S. Athanaſii n. 21.
ubi de Georgio in locum S. Athanaſii intruſo loquitur, TJui, ait, etiam Imperatoris Rinplicita-
tem ſibi conciliat; oc ego levitatem appella, pietatem veneror. Nam ſi vere dicendum ℳ., zer
lum bubuit, verum non ſecunduni ſeientiam. Pertinet huc etiam pars poſterior orat. XLIII. in
laudem S. Baſilii, ac S8. Ambroſii ſermo de tradendis eccleſtis contra Auxentium; ne quid dicam
de S. Hilarii libre contra Conſtantium;: aut de barbaris poſtea regibus principibusque Arianis

in Occidente, vel imperatoribus iconoclaſtis, ac ſchifmaticis in Oriente ad exciſum uſque pe-
nitns a Turcis ſec. XV. illud imperium.