http://dl.ub.uni-freiburg.de/diglit/gute_bote_1913/0056
ee rihrends Zſammehalde.
ghet het. i
Bis Durbachs iſch e ſchens Familielewe,
Au“u Daa noch em Ewele ſiner Licht, blöit der
Güuüſchdäfel ſin Mamme:
— Gell fierſch mi uf de Kirichhoft, i will ſehn,
wo ſie’s Ewele ins Grundloch gelait han.
Wils Sundaa iſch un ſcheen Wedder, riſcht d'Dur⸗
baache s'Kinderkitſchel; mit vieler Müij laije ſe de kleine
Krranke uf weichi Kiſſe, daß er s'Hopple nit gſpiert.
S'Linel bringt em e paar Morjeſtern üs ſim Ländel,
un ſo geht denn d'Reis uf de Kirichhoft nüs.
DMamme het e ſchwers Herz un ihr Biwel iſch
ernſchd. Er lüit nit uf d'Lit, wo do un dort Blume
uf ihri Gräwer ſetze. Bim Ewele ſim Grab, richt er
ſich in d'Heh un loßt ſin Striſſel uf d'Krone⸗n⸗un
Kränz falle, wo noch ganz friſch ſin.
Adje Evele! ſaat er. Do lejſch jez im Grund⸗
lechele un ball bringe ſe mi au do here.
Sini Lippe ziddre. d'Mamme het ſich abgewendt.
E Flichholder hebt ſich üs de Blüme un ſtejt in
D'blöi Luft empor.
— Löi emol, Güſchdäfel, ruft's Linel, der kann
D awer hoch flieje!
— Ich bekumm au emol Flejel, gell Mamme?
=DW lächelt der Klein, un alli Drürigkeit iſch üs ſim
Gſichdel verſchwunde.
Es kumme⸗n⸗e paar Bekanndi un babble mit der
Durbache. Awer der Krank iſch mid, d'Luft grifft
ne⸗n⸗an, er macht d'Aue zü. Er lejt au nit ſo güt wie
im Bett.
— Mer velle heim, bitt er.
Ganz verſchrocke ſehn die Fraue, wie er uf einsmol
ſo verfalle, ſo ſchmerzverzöje üsſieht. Wie er furt
ſſch, ſaat die eint:
— Dem gſchieht au e güder Daa, wenn er emol
Ddo üsrühjt.
— Zell iſch wohr meint d'ander. Awer der
Durbache wurd' s'Herz faſcht breche, wenn ſe denne
Buüuü müß heregenn!
—
Unſer Herrgott ſorjt derfor, daß d'Schweſchdere
au manichmol lache derfe, wenn ſie ihri oft gar
HZ bſchwärliche Liewesgäng johrüs un johrin mache.
So kummt emol am e heiße Summermorje
d'Schweſchder Marie ins Durbachs. D’Stuwedir
un d'Kichedir ſin offe un e Kohledampf ſchlaat ere
ergeje. D'Mamme ſteht in der Stubb un bejelt
druf los.
— J hab in der Kiche welle bliewe⸗n⸗awer der
Bü het mer faſcht d'Hütt abgezöje un i hab erin min.
Der Batient ſtitzt de Kopf mit de hellbrüne Leckle
uf de geſunde⸗n⸗Arm un lüit d'Schweſchder mit
. ſtrahlende⸗n⸗Aue an:
Was meinſch, Schweſchder Marie, jez wur i gſund.
Derno brüſch mi nim ze verbinde, un ich kann der
als Viſite mache. .
— Ja, was iſch denn los, Männel?
Urn heimli büſchberd der Klein:
— hab Lies, un Dü weiſch, wenn mer Lies het,
wurd mer gſund!
HWas Dü nit ſaaſch! un d'Schweſchder lacht e
E
Scholle, do biſch Dü awer uf em Holzwäj. Ich hab
ſchun viel Kranki gepfläjt, un mit viel beriehmde
Brofeſſer geredt, vun dem Dings het keiner nix
verlütte lon.
Der Güſchdäfel iſch ganz bedäpt un lüit d'Schweſch⸗
der groß an, ob dis ihr Ernſchd iſch.
— Awer d'Frau Meyer het's doch gſaat, un die
weiß es. Sie het au emol e ſo Vejele bekumme⸗n⸗un
iſch gſund worre.
Nit wäje denne Dierle, ſundere troz ihnne!
Im bleiche Gſichdel zuckt's:
— Ja, wur i jez nit gſund? fröit der arm Bü,
un fangt an ze hile.
— Müſch nit grine, min Herzel, ſaat d'Schweſchder
weich. Lüi, ob Dü gſund wurſch, dis weiß der lieb
Gott allein. Awer wenn Dü dini Dierle bhalde wit,
ze kann ich der ken Schmutz meh genn, denn ſunſch
hängſch Dü mer au Ynquardierung an un ich dhät
ſie andere Kranke bringe — diß wärd e Gſchicht!
— Wenn ich awer doch gſund will wäre! Un i
will mini Dierle bhalde!
Wie e Schrei der Verzwieflung, het der Güſchdäfel
dis Wort üsgſtoße. D’'Mamme ſaat lang nix und
bejelt wie wiedi, mit rotem Kopf. Sie ſchamt ſich
vor der Schweſchder.
— Blän! brummelt ſe⸗n⸗endli. Sei ſtill, heſch
ghert! .
Der Schweſchder düt s''Herz weh, awer ſie müß
feſcht bliewe.
— Her e mol, Güſchdäfel, Dü biſch viel ze gſcheid,
as daß Dü ſo e Awerglauwe mit machſch.
— Ach!i hab mi doch ſo gfrait! E nejer Träne⸗
ſtrom macht dem arme Herzel Luft.
— Awer, Männel! Iſch's denn nit beſſer, Düu
ſaaſch’s im liewe Heiland, daß de gſund wäre mechtſch
un d'Mamme un ich, mir bette au for Di. Derno
derfſch ſicher ſin, daß er der grad dis gitt, was
* Beſchd for Dich iſch. Kumm, jez welle mer emol
Dini Wunde ſcheen bſorge.
D'Frau Durbach holt de Wäſchbecke, awer ſer iſch
nit wie ſunſch. Se redt im e harde Don, der Klein
kriſcht. Es iſch en ungemietliche Seance ufs letſcht.
d'Schweſchder verſteht e ſo güt, daß es dere arme
Durbache deilmol iwer⸗em Kopf zſammeſchlaat,
un het diefes Mitleid mit der geblöide Frau.
Mache Sie ſich ken Kritz, Frau Durbach, ich weiß
jo, wie brobber Sie de Güſchdäfel halde. Mer
bade ne. . .
— Un Dü giſch mir derno e Schmutz! rueft der
Klein vum Bett here. Sine Gückele lüje ſchun widder
ganz hell, wenn er au noch emol e paar Herzſtößle
bekummt.
D'Schweſchder lacht un geht widderſch.
Wie ſe den andere Daa am Bettel ſteht, ſchlaat
ſe d'Händ üwer em Kopf zſamme:
— Heidegigel! Dü biſch awer ſüffer, s'Bett
s'ganz Männel. Un zwei feſchdi Krächerle belohne
de bekehrde Kranke.
— S' Lenel un's Margrit han der Mamme g'holfe
un ich bin froh, weiſch ich hab doch arri Biſſes ghet!
—
http://dl.ub.uni-freiburg.de/diglit/gute_bote_1913/0056