http://dl.ub.uni-freiburg.de/diglit/mone1867-4/0113
Der liber constructionis monasterii ad s. Blasium.
herus de Basilea, qui iam annis pueritiae a parentibus
hic domino est oblatus, per annos triginta et septem
in dei servitio et eius genitricis perslitit devotus. Hic
tam in hoc loco, quam etiam in aliis nostris locis sibi
et aliis utiliter laboravit, et maxime apud cellam no-
stram Beraw, ubi in constructione novi monasterii*
pondus diei et aestus saepius portavit. Cellerarii quo-
que officium per aliquos annos in hoc loco tenuit fra-
tribusque suis charitatis studium impendere studuit. Et
quamvis exterioribus curis frequenter esset occupatus,
divinis tamen officiis tam in celebratione altaris quam
etiam in assiduitate in choro psallendi cum caeteris
fuit intentus. Sacristae etiam officium non multo ante
obilum suum tempore habuit. Correptus igitur languore,
quo et de hac vita migravit, ipsius petitione tam sacri
olei unctionem quam caetera christianae militiae muni-
menla ad hoc tunc pertinentia devote accepit.
10. Appropinquante igitur hora exitus sui, quidam
frater officio presbyter ante lectum eius sedit psal-
teriumque a principio repetens usque ad psalmum: **
„benedic“, secundum decantavit. Quem ut incoepit, vo-
ces dulciter psallentium audivit quasi de maiori eccle-
sia vel de capella sanctae dei genitricis more proces-
sionis domui infirmorum prolixius propinquare, hunc
cantum concordis vocibus decantantes ²: „benedic anima
mea“ ** QOuo expleto“ convenienter subiungunt ver-
sum: „benedie anima mea,“ qui in sabbalho pentecos-
tes scriptus habetur.
11. Cum hoc igitur, ut sibi videbatur, ad domum
et prope locum, ubi infirmus gravi aegritudine fessus
iacebat, chorus psallentium veniebat, viditque frater,
qui haec audiebat“, lumen splendidum veluti iubar solis
de lecto infirmi procedere ac per domum infirmorum,
et quod est mirabilius, per murum domus in longum
se contra orientem protendere † ſfol. 26 . Iyfirmus
¹ Dieſes Wort ſtünde beſſer nach dem folgenden.
decantantes ein kleiner leerer Raum. *½ qua expleta, Hſ.
dibat, Hſ.
* Aus dieſer Notiz läßt ſich die Chronologie für Bernher von
Baſel feſtſtellen. Berau iſt zuerſt um 1120 erbaut worden und
zweimal verbraunnt, 1188 und 1267. Nach dieſem letzten Brande
wurde es erſt 1426 wieder aufgerichtet. Der oben erwähnte Neu⸗
bau fällt entweder 1120 oder nach 1188, d. h. nach dem erſten
Brande. S. Quellenſ. Bd. 2. S. 69. Da er 37 Jahre im Kloſter
war, ſo lebte er in der zweiten Hälfte des 12. Jahrhunderts.
** Pſalm 102, 1, 2 und 103, 1.
*** Pſalm 102, 1.
† Zwei weitere Beobachtungen dieſer Art berichtet Abt Richalm
von Schönthal in ſeinem liber revelationum etc. Pez, thes. I.,
2. p. 460, 61.
² nach
* au-
y„paler noster“ dicerent, postulavit.
111
vero in ipsa hora quasi de gravi sompno excitus in
lecto se erigens resedit fratremque custodem infirmo-
rum propria voce ad se vocavit et, ut de lecto pedes
ci levaret, postulavit, nam statim se esse iturum dixit.
12. Alium quoque fratrem presbyterum, qui eliam
ibi non longe in lecto iacebat, nox enim erat, etiam,
ut veniret, rogavit ipsumque ac fratrem, qui ea, quae
iam retulimus, vidit, ut sibi quantocius septem vicibus
Quibus, ut roga-
verat, dictis, cum magna voce dominam mundi, reginam
coeli tribus vicibus invocavit, dicens: „sancta Maria,
sancta Maria, tempus est, ut venias in auxilium meum.“
Statimque rogavit, ut sine mora super cilicium pone-
retur, ac tabula solito more* percuteretur; quod et
factum est, convenientibusque fratribus cum magna vul-
tus hilaritate requievit in pace.
13. (Arnoldus de Argentina.] [1187— 1198.]
Arnoldus de Argentina **, unus ex senioribus noslris,
vir fuit simplicis quidem naturae *ε sed lamen talis,
cui caeteris altius sacrae paterent scripturae. Is longo
labore ab adolescentia usque ad ultimam senectutem in
dei servitio consenuit et monachi propositum moribus
et vita laudabiliter tenuit. Nullus sane studiosior eo in
choro est inventus et erudiendis ad scientiam pueris
magis intentus. Huic ad mortem aegrotanti cum frater
quidam adstaret, coepit ab eo quaerere, quando se de
corpore migraturum speraret? Cui ille: „non prius, in-
quit, sum moriturus, quam ex praesentia principum ho-
nestam sepulturam sim habiturus“ ¹. Dictum mox even-
tus probavit. In sacra siquidem nocte pentecostes, quae
eodem anno sexto decimo calendas Junii evenerat, est
consummatus †.
14. [(Arnoldus de Baden.] [1186.] Arnoldus de
Baden ††, quem in occultis suis bonam semper erga
¹ hier ſetzt die Hſ. dixit bei, was überflüſſig iſt.
* S. oben Buch 2, 27 und unten Kap. 14. 44, 188. Später
läutete beim Sterben die Verſcheidungsglocke.
** Der Familienname de Argentina kommt in Baſel und
Breiſach vor. S. Band 3. S. 236. Die Basler Familie hatte
im 12. Jahrhundert das Marſchallamt des Bisthums Baſel. Ein
Rudolfus de Argentina, geſt. 1391, kommt im rotulus defunc-
torum vor. S. Bd. 3. S. 605. Der obige Arnold ſtarb im 12.
Jahrhundert und ſteht deßhalb nicht im rotulus defunctorum.
*** Das ganze Kapitel 13 iſt in Reimklängen geſchrieben, die
auch im folgenden Kapitel fortgehen. Von naturae — scripturac
an bis moriturus — habiturus.
† Pfingſten fiel in den Jahren, welche hier in Betracht kom⸗
men können: 1187, 1198, anf den 17. Mai. Alſo ſtarb Arnold
in einem dieſer Jahre, da er 1204 ſchon todt war. S. unten.
††+ Wahrſcheinlich Baden in der Schweiz, von welchem ſich
eine Adelsfamilie benannte.
http://dl.ub.uni-freiburg.de/diglit/mone1867-4/0113