http://dl.ub.uni-freiburg.de/diglit/scheffel_sw6/0199
Anmerkungen. 435
28) Et quoniam hic locum aptum puto de Ekkeharde rem arduam
aggredior, quoniam cum tales viri aut nulli aut rarissimi
sint, discredi mihi vereor. Erat hic facie adeo decorus, ut inspicientes,
sicut Josephus de Moyse scribit, gratia sui detineret. Statura procerus,
forti assimilis, equaliter grossus, oculis fulgurosus; ut quidam ad
Augustum ait: Quia fulmen oculorum tuorum ferre non possum. Sa-
pientia et eloquentia, maxime autem consiliis, nemini id temporis
postponendus. In aetate florida gloriae, ut talis facturae vir, quam
humilitate proximior, sed postea non ita; quia disciplina, cum qua
nihil unquam participii superbia habuit, in ipso erat spectaculo digna.
Doctor prosper et asper. Nam cum apud S. Gallum ambas scolas suas
teneret, nemo praeter exiles pusiones quicquam alteri nisi latine
ausus est proloqui eto. Ekkeh. IV. casus S. Galli c. 10 bei Pertz
Monum. II. 122.
29) .. saepe juniori Dominus revelat, quod melius est! Regula S.
Benedicti c. 3.
30) .. melius claudicare reges quam regna.
31) Nemini unquam, ait, Benedicti cuculla decentius insederat!
Ekkeh. casus S. Galli c. 10.
32) Sankt Gallen war wegen der genauen Beobachtung klöſterlicher Ordnung
und dem tugendhaften Lebenswandel ſeiner Glieder beſonders gerühmt. Daher
galt es für eine große Ehre, in die Zahl der Verbrüderten — kratres con-
scripti — aufgenommen zu werden, zumal da man ſo das Verdienſt frommer
Übungen erwarb, ohne ſie doch wirklich mitzumachen. Manche ließen ſich des⸗
wegen vieles koſten. Das Verzeichnis der fratres conscripti iſt noch vorhan⸗
den. Es ſtehen darin Kaiſer, Könige von Deutſchland, England, Frankreich,
Prinzeſſinnen, Biſchöfe und Grafen. J. v. Arx, Geſchichte des Kantons Sankt
Gallen I. 181.
33) Vidi egomet comites aliosque potentes, loci quoque milites, festis
diebus crucem nobiscum sequendo, juvenes et senes quosdam ad cingu-
lum barbatos monachicis roccis nobiscum, quaqua ivimus, ingredi.
Ekkeh. IV. casus S. Galli o. 16.
34) wil er zu nacht aber da buliben, so soll ieklich schupposse, die
in den hof hoeret geben ein hun uſw. Grimm, Weistümer I. 1.
35) . canem seucem, quem „leithihunt“ vocant. seucem, qui
in ligamine vestigium tenet, quem „spurihunt“ dicunt. Canem,
quem „bibarhunt“, vocant, qui sub terra venatur. lex Baiuvarior. tit.
19 de canibus. S. auch lex Alamannor. tit. 83 de canibus.
36) „Der heber gat in —élitun
er trégit sper in —situn
sin bäld éllin
ne läzet in véllin.
Imo sint füoze
fùodermâze,
imo sint bürste
ébenhéô förste.
ünde zéne sine
zwélifélnige.“
Dies ehrwürdig alte Volkslied, das anſcheinend entweder aus des Romeias
Jagdgeſchichte entſtand oder von ihm ſeiner Jagdgeſchichte zugrunde gelegt
ward, iſt der Nachwelt erhalten durch die ſanktgalliſche (vielleicht Notkerſche)
28*
http://dl.ub.uni-freiburg.de/diglit/scheffel_sw6/0199