http://dl.ub.uni-freiburg.de/diglit/scheffel_werke2/0434
434 Juniperus.
meinem Freund einen lateiniſchen Erinnerungsſang ge⸗-
fertigt und hinübergeſchickt; der fand viel Beifall und
lautete alſo:
‚Laeticia silvestris.
‚Silvae nigrae corde toto
Qui devinctus sum, aegroto
Distans in exilio:
Quondam falco perbeatus,
Iam deterrime mutatus
Tristis vespertilio.
‚Ubi stas, vetus sodalis,
Cuius vultus amicalis
Hilarabat oculum?
Scisne quoties laetabundi
Visebamus finem mundi
Blumnegg, florum angulum?
‚Cominus saltus proclives
Eminus alpinas nives
Sol illustrat occidens;
Subtus arva per fecunda
Susurranti ruit unda
Wutach, aqua furiens.
Tunc per rupes prominentes
Et convallia descendentes
Scisne, quo tetendimus?
Septus hortis et pometis
Portus adnuit quietis
Achdorf, pagus rusticus.
‚O dulcissimam tabernam,
O rosaceum pincernam,
Rusticas delicias!
Vinum tilia sub frondosa
Haurit filia graciosa
Marigutta — Springmitdemglas'!“
„. . Die Muhme Petriſſa, die damals mit Spinnrad
und Kunkel aus ihrem Eckfenſter herübergeſiedelt war
an meine Lagerſtatt, ſprach kopfſchüttelnd, da ich's auf
15
25
35
langen Pergamentſtreifen geſchrieben: ‚O weh uns, iſt
1 Bgl. die Überſetzung Scheffels in den Anmerkungen am Schluſſe des
Bandes.
http://dl.ub.uni-freiburg.de/diglit/scheffel_werke2/0434