http://dl.ub.uni-freiburg.de/diglit/zasius1774/0318
AT» BONIFAC. AMORBACHTVM. 47
qnam a Deo merear , valeo. Ex Friburgo pridi*
ld. Iun. anno &c. XXI.
Tuus Zafius.
XXiX.
Eruditijfimo Bonifacio Amorbacbio, iti optimis
omnibus optimo.
fiOr^ „ ., „ x3
S. P. D.
Recle tu feceris Bonifaci docViffime , fi mihi vel
ex ftomacho irafcerere, qui ad tua tam amica
tam amoris plena fcripta necdum refpondeo ; fed qui
morem meum nofti, tuo tu ingenio me excufas, quo-
modo enim fcribam , tot negotiis obrutus ; quod
nec Drufus efringere pofjfet, cui nunquam feriae con^
tigerunt ? Amo tamen , imo ferueo in te conftans &
perpetuus. Lauor nunc balneis , quod genus merci-
monii nihil minus, quam litteras patitur. Verum vbi
rediero, te fcribendo fatigabo. Ferunt, me migra-
re alio deftinaffe : effet quidem mens , vt cui fatis
eft inuidiae etiam nihil merenti. Sed non eft vlia ta-
lis oblata conditio , quae me fenio, aetate, valetudi-
ne , familia oneratum, facile loco dimoueat. Vale
dulciffime Bonifaci, & fi fieri poteft, hoc iuftitio me
inuife, hofpitalius excipiendus, quam nuper ab aegro-
tante fis exceptus. Erafmus ad Berutn litteras fcri-
pfit fuper Luthero, quarum nomine a noftris, nemp»
haftenus Erafmiciffimis, male audit, quod abominor.
Verum ab homine toto orbe do&iffimo non deficio ;
ita tainen non deficio, vt tamen interim Luthero ma-
D 3 le
http://dl.ub.uni-freiburg.de/diglit/zasius1774/0318